Uchwała Nr  990/17 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego
z dnia 20 czerwca 2017 r.

w sprawie podjęcia decyzji utrzymującej w całości w mocy decyzję administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/6/W/2017 z dnia 27 lutego 2017 r., orzekającą od Beneficjenta – Gminy Golczewo z siedzibą przy ul. Zwycięstwa 23, 72 – 410 Golczewo – zwrot środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie nr UDA-RPZP.04.03.00-32-011/09-00 z dnia 26 lutego 2010 r. na realizację projektu pn. „Modernizacja oczyszczalni ścieków i rozbudowa sieci kanalizacji

sanitarnej w Gminie Golczewo” w kwocie 198 861,11 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.

Na podstawie art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r. poz. 383 t. j. ze zm.), art. 207 ust. 1 pkt 3, ust. 2a, ust. 9 pkt 1 i ust. 12 a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 t. j. ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1454 ze zm.), art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2 a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 t. j. ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 t. j. ze zm.)

Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego uchwala, co następuje:

§ 1

1. Podejmuje się decyzję utrzymującą w całości w mocy decyzję administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/6/W/2017 z dnia 27 lutego 2017 r., orzekającą od Beneficjenta – Gminy Golczewo z siedzibą przy ul. Zwycięstwa 23, 72 – 410 Golczewo – zwrot środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie nr UDA-RPZP.04.03.00-32-011/09-00 z dnia 26 lutego 2010 r. na realizację projektu pn. „Modernizacja oczyszczalni ścieków i rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej w Gminie Golczewo” w kwocie 198 861,11 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1 stanowi załącznik do niniejszej uchwały.

§ 2

Wykonanie uchwały powierza się Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego.

§ 3

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uzasadnienie

W dniu 26 lutego 2010 r. Gmina zawarła z Województwem Zachodniopomorskim reprezentowanym przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego pełniącym na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r. poz. 383 t. j. ze zm., zwana dalej uzppr) rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013 (zwana dalej IZ RPO WZ) umowę o dofinansowanie nr UDA-RPZP.04.03.00-32-011/09-00 na realizację projektu pn. „Modernizacja oczyszczalni ścieków i rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej w Gminie Golczewo” Oś Priorytetowa 4 „Infrastruktura ochrony środowiska”, działanie 4.3 „Zaopatrzenie w wodę i oczyszczenie ścieków” (zwana dalej Umową).
Umowa określa szczegółowe zasady dofinansowania Projektu, a także prawa i obowiązki Beneficjenta z tym związane. Na podstawie § 4 ust. 5 Umowy Beneficjent, który we wniosku o dofinansowanie wskazał, że podatek VAT jest kwalifikowalny, zobowiązał się do składania do IZ RPO WZ raz na rok kalendarzowy (w terminie do dnia 31 grudnia przez okres od dnia zawarcia Umowy do 5 lat od zakończenia realizacji Projektu), oświadczenia o kwalifikowalności wymienionego podatku w ramach realizowanego Projektu, zgodnie ze wzorem i wymaganiami określonymi przez IZ RPO WZ.
W dniu składania wniosku o dofinansowanie przez Beneficjenta oraz w trakcie realizacji Projektu, wśród organów wydających interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie ugruntowane było stanowisko, zgodnie z którym gminom nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków ponoszonych na inwestycje wykorzystywane przez ich jednostki budżetowe lub zakłady budżetowe, z uwagi na odrębność podatkową VAT gmin i wymienionych jednostek organizacyjnych. Powyższe przyznawało Gminie uprawnienie do refundacji podatku VAT ze środków europejskich ze względu na jego kwalifikowalny charakter. Jednakże z uwagi na zakwestionowanie przywołanego wyżej stanowiska aktualnym stało się twierdzenie, że to gmina, a nie jej jednostki organizacyjne (jednostki lub zakłady budżetowe), jest podatnikiem podatku VAT, zasadnym stało się wszczęcie przez Beneficjenta procedury zmierzającej do odzyskania nadpłaconego podatku VAT.
W związku z powyższym Gmina wystąpiła do właściwego miejscowo urzędu skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w omawianym podatku od wydatków związanych z realizację Projektu. W wyniku podjętych działań na rachunek Gminy wpłynęły środki finansowe z tytułu podatku VAT naliczonego od wydatków na Projekt. Odzyskanie podatku VAT skutkowało natomiast utratą przymiotu kwalifikowalności wymienionych kosztów, co w konsekwencji doprowadziło do konieczności zwrotu ich części na rzecz IZ RPO WZ w wysokości 575 225,97 zł. Przedmiotowego zwrotu dokonano w dniu 3 marca 2016 r.
Pismem z dnia 3 marca 2016 r. Gmina wystąpiła z wnioskiem do IZ RPO WZ o umorzenie odsetek od zwróconej części dofinansowania otrzymanego w ramach Umowy. W przywołanym piśmie Beneficjent wskazał na zmianę stanowiska wśród organów administracji publicznej wydających interpretacje przepisów prawa podatkowego jaka dokonała się na kanwie przywołanych wyżej orzeczeń sądowych. W opinii Beneficjenta, powyższe okoliczności, tj. zmiana wykładni przepisów uptu, które nie uległy zmianie w całym okresie trwałości Projektu, stanowią podstawę do przyjęcia, iż na wymienionym nie ciąży obowiązek zapłaty żadnych dodatkowych świadczeń na rzecz IZ RPO WZ, w tym odsetek od zwróconych środków, które mogłyby być zakwalifikowane, jako pobrane w nienależnej wysokości lub też odsetki te powinny być ograniczone wyłącznie do okresu od dnia zwrotu odpowiedniej kwoty podatku VAT do dnia zwrotu odpowiadających mu środków na rzecz IZ RPO WZ.
W wyniku rozpoznania przywołanego wniosku, IZ RPO WZ postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. odmówiła wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia ulgi w postaci umorzenia odsetek od wymaganej do zwrotu części podatku VAT, zrefundowanego w ramach Umowy. We wskazanym rozstrzygnięciu przywołany organ administracji uznał złożony przez Gminę wniosek za przedwczesny wyjaśniając jednocześnie, iż zastosowanie ulgi w spłacie należności możliwe jest dopiero wówczas, gdy w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwrotu środków zostanie ostatecznie określona ich wysokość. Gmina nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. (omyłkowo datowanym na dzień 8 maja 2016 r.; wpływ do Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego dnia 9 czerwca 2016 r.) wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, przytaczając przy tym stosowną argumentację.
W trakcie analizowania złożonego środka odwoławczego, IZ RPO WZ pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. poinformowała Beneficjenta, iż kwota częściowo zwróconego w dniu 3 marca 2016 r. dofinansowania podatku VAT w wysokości 575 225,97 zł została rozliczona na podstawie art. 55 § 2 w zw. z 62 §  1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r poz. 613 t.j. ze zm., zwana dalej op), na należność główną w kwocie 376 364,86 zł oraz odsetki w kwocie 198 861,11 zł.
Jednocześnie, IZ RPO WZ mając na uwadze powyższy zwrot oraz fakt, iż całość kwoty dofinansowania przypadającego na podatek VAT w ramach Projektu wynosi 575 225,97 zł, działając na podstawie art. 207 ust. 8 ufp w zw. z art. 207 ust 1 pkt 3 ufp, wezwała Beneficjenta do zwrotu pozostałej części środków, tj. kwoty w wysokości 198 861,11 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 4 marca 2016 r. (dzień po dokonaniu częściowego zwrotu środków) do dnia dokonania całkowitej zapłaty należności głównej oraz kwoty odsetek stałych w wysokości 80 524,89 zł w terminie 14 dni od doręczenia wezwania.
Beneficjent w odpowiedzi na przywołane wyżej wezwanie pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. wniósł o rozrachowanie dokonanej w dniu 3 marca 2016 r. wpłaty zgodnie z wytycznymi, jakie wynikają z projektu ustawy o zasadach rozliczeń w podatku VAT oraz dokonywania zwrotu środków pochodzących z Unii Europejskiej lub od państw członkowskich EFTA, a także zwrotu środków pochodzących ze środków publicznych, przeznaczonych na realizację projektów przez jednostki samorządu terytorialnego z dnia 17 czerwca 2016 r., a w konsekwencji o korektę wezwania do zapłaty z dnia 22 czerwca 2016 r. Przywołując projektowane brzmienie art. 18 wymienionej ustawy, zgodnie z którym okresem możliwym do naliczania odsetek jest okres od dnia obniżenia kwoty podatku do dnia dokonania zwrotu środków Gmina wskazała m.in., iż żądanie zwrotu odsetek od dnia przekazania środków na realizację inwestycji pozostaje w sprzeczności z przywołanym projektem ustawy.
Odpowiadając na wniosek Beneficjenta IZ RPO WZ pismem z dnia 6 września 2016 r. poinformowała, iż jej działania związane z odzyskaniem części środków wypłaconych na podstawie Umowy, uznanych następnie za niekwalifikowalne, przeprowadzone zostały w oparciu o obowiązujące na dzień realizacji poszczególnych czynności przepisy prawa oraz postanowienia Umowy.
Wcześniej, tj. z dniem 11 lipca 2016 r., IZ RPO WZ z uwagi na bezskuteczny upływ terminu wskazanego w wezwaniu z dnia 22 czerwca 2016 r. wszczęła z urzędu wobec Gminy postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu części środków przyznanych w ramach Umowy na realizację Projektu.
Następnie, po przeprowadzonej analizie złożonego przez Beneficjenta wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 8 czerwca 2016 r., IZ RPO WZ postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. utrzymała w całości w mocy postanowienie Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 30 maja 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia ulgi w postaci umorzenia odsetek od wymaganej do zwrotu części podatku VAT.
Pismem z dnia 17 listopada 2016 r. IZ RPO WZ, po uzyskaniu opinii prawnej w przedmiocie sposobu naliczania odsetek w związku z wejściem w życie w dniu 1 października 2016 r. ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1454 ze zm., zwana dalej uozrp), wezwała Beneficjenta do wskazania terminu złożenia przez niego korekty deklaracji podatkowej, na podstawie której została stwierdzona nadpłata podatku od towaru i usług w ramach Umowy.
Wymieniony pismem z dnia 24 listopada 2016 r. poinformował, iż korekty deklaracji dla podatku VAT złożył we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym w dniu 28 grudnia 2015 r., załączając przy tym stosowną dokumentację.
Po dokonaniu całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 27 lutego 2017 r. podjął decyzję administracyjną nr WWRPO/6/W/2017 orzekającą od Beneficjenta zwrot środków otrzymanych w ramach RPO WZ na podstawie Umowy na realizację Projektu w kwocie 198 861,11 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. Co istotne, w przywołanym orzeczeniu, IZ RPO WZ zweryfikowała swoje stanowisko wskazane w wezwaniu do zwrotu środków z dnia 22 czerwca 2016 r. w zakresie okresu naliczania odsetek w związku z faktem wejścia w życie uozrp. Tym samym wymienione w decyzji z dnia 27 lutego 2017 r. odsetki zostały naliczone z uwzględnieniem wniosku Beneficjenta z dnia 28 czerwca 2016 r. o rozliczenie wpłaconej kwoty zgodnie z art. 18 ust. 2 uozrp, tj. od dnia obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdzie pod wymienionym sformułowaniem należy rozumieć dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej, a więc w przedmiotowej sprawie dzień 28 grudnia 2015 r. Powyższa weryfikacja obejmowała jednakże jedynie sposób wyliczenia odsetek od należności głównej pozostałej do zwrotu po rozliczeniu wpłaty Beneficjenta z dnia 3 marca 2016 r., tj. kwotę 198 861,11 zł.
Beneficjent nie zwrócił wymaganych środków wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych w terminie wskazanym w decyzji administracyjnej z dnia 27 lutego 2017 r., korzystając natomiast z uprawnienia wynikającego z art. 207 ust. 12a pkt 1 ufp pismem z dnia 20 marca 2017 r. (wpływ do IZ RPO WZ w dniu 23 marca 2017 r.), wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przywołanym wyżej orzeczeniem, nie zgadzając się w całości z jego rozstrzygnięciem.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gmina zarzuciła zaskarżonej decyzji powierzchowną wykładnię art. 207 ust. 1 ufp polegającą na pominięciu cywilistycznego charakteru stosunku prawnego łączącego wymienioną z IZ RPO WZ. Rozwijając powyższe Beneficjent nadmienił, iż kluczowe w przedmiotowej sprawie jest stwierdzenie na gruncie Umowy czy doszło do niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania dofinansowania bądź pobrania dofinansowania w sposób nienależny lub nadmiernej wysokości. Tym samym wymieniony zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu pominięcie analizy Umowy w świetle przepisów prawnych zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksy cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 t. j., zwana dalej kc), co w jego opinii jest równoznaczne z brakiem pełnego zbadania stanu faktycznego. Gmina wskazała również na regulację prawną zawartą w art. 5 kc, zgodnie z którą nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, które to zasady, według stanowiska wymienionej, winny być uwzględnione w sytuacji, w której organy administracyjne, w tym IZ RPO WZ, nakładają obowiązek zwrotu środków finansowych, jak również decydują o sposobie naliczania odsetek. Z uwagi na powyższe, Beneficjent nie może ponosić negatywnych konsekwencji wskutek składania oświadczenia o kwalifikowalności podatku VAT, a następnie rozliczenia otrzymanego dofinansowania, które w czasie ich dokonywania były zgodne z obowiązującą wówczas praktyką i wykładnią przepisów prawa podatkowego czynioną zarówno przez ograny podatkowe jak i sądy administracyjne. W opinii Beneficjenta dopiero analiza przesłanek zawartych w Umowie (§ 7 ust 1) jak również w kc (art. 5) stwarza możliwość odpowiedniego zastosowania art. 207 ufp w zakresie dokonania zwrotu środków.
Następnie, przywołano ponownie argumentację, której użyto już we wniosku z dnia 3 marca 2016 r. o udzielenie ulgi w postaci umorzenia odsetek od zwróconej części dofinansowania otrzymanego w ramach Umowy, tj. zmianę interpretacji przepisów prawa podatkowego, w wyniku której to gmina, a nie jej jednostki organizacyjne stały podatnikiem podatku VAT co nastąpiło z przyczyn zupełnie od Beneficjenta niezależnych. Podniesiono przy tym, że z uwagi na powyższe, obowiązek zwrotu odsetek naliczonych od zwróconej części dofinansowania, mający bezsprzecznie charakter sankcyjny, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.
W dalszej części wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 20 marca 2017 r. Gmina podniosła, że na podstawie zapisów Umowy, w związku z brzmieniem art. 207 ufp, beneficjent jest zobowiązany do zwrotu środków pobranych w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości co powoduje, iż wskazany obowiązek powstaje w momencie kumulatywnego spełnienia przesłanek zawartych w powyższych regulacjach. A zatem zwrot środków zaktualizuję się dopiero w dniu definitywnego otrzymania zwrotu nadpłaconego podatku VAT z właściwego miejscowo urzędu skarbowego, dopiero wtedy bowiem możliwe jest stwierdzenie, iż przywołane środki zostały zarówno pobrane jak również, że zostały pobrane w nadmiernej wysokości. Konsekwencją powyższego, również ewentualne odsetki powinny być naliczane od momentu wpływu środków z urzędu skarbowego do momentu zwrotu należności głównej do IZ RPO WZ.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Beneficjent podniósł również zarzut przedawnienia, powołując się przy tym na art. 59 § 1 pkt 9 op w zw. z art. 67 ufp, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia gdzie w myśl art. 70 § 1 op w zw. z art. 67 ufp następuje ono co do zasady z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt niniejszej sprawy wymieniony wskazał, iż jego zobowiązanie na rzecz IZ RPO WZ dotyczące zwrotu kwoty dofinansowania otrzymanego w latach 2010 – 2011 wygasło odpowiednio z dniem 1 stycznia 2016 r. oraz z dnia 1 stycznia 2017 r.
Ponadto, odnosząc się do wejścia w życie uozrp stwierdzono, że powyższe skutkowało jedynie ustaleniem nowego okresu wymagalności odsetek, co oznacza, iż wszystkie przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty pozostają aktualne.
Mając na uwadze powyższe Beneficjent wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia z dnia 27 lutego 2017 r. i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków, ewentualnie o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy.
W związku ze skorzystaniem przez Beneficjenta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, IZ RPO WZ przeprowadziła postępowanie wyjaśniające, obejmujące całościową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z uwzględnieniem podniesionych zarzutów oraz pełną analizę stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że środki publiczne przeznaczone na wykonywanie projektów realizowanych w ramach programów finansowych ze środków europejskich mają charakter bezzwrotny i powinny być wykorzystywane zgodnie z prawem, obowiązującymi procedurami, jak również nie mogą być pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Zgodnie z utrwaloną doktryną przez środki finansowe nienależnie pobrane należy rozumieć środki udzielone bez podstawy prawnej, a szerzej, że w obowiązującym systemie prawnym nie ma przepisu prawnego lub dyspozycji umowy o dofinansowanie, na podstawie której pobrano środki finansowe, gdzie jako przykład nienależnego pobrania wskazano m.in. refundację kosztów niekwalifikowalnego podatku VAT.
Beneficjent we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy podniósł zarzut powierzchownej wykładni art. 207 ust. 1 ufp, polegającej na pominięciu zapisów Umowy (§ 7 ust. 1 Umowy), a co za tym idzie pominięciu jej analizy w świetle przepisów prawnych zawartych w kc. Odnosząc się do powyższego, pomimo iż w decyzji pierwszoinstancyjnej brak jest sformułowania, iż treść Umowy, w tym jej § 7 ust 1, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że Beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, bez zachowania obowiązujących procedur lub pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny lub w nadmiernej wysokości zobowiązany jest do zwrotu tych środków wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych na rachunki wskazane przez IZ RPO WZ, została opracowana na podstawie m.in. art. 207 ufp na co wskazuje Gmina, to jednak zważywszy na treść przywołanego zapisu umownego stwierdzić należy niniejszym, iż swoje brzmienie wywodzi on z przywołanego przepisu ufp. Zgodnie bowiem z art. 207 ust 1 w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są:
1) wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem,
2) wykorzystywane z naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ufp,
3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości,
- podlegając zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.
Tym samym w opinii IZ RPO WZ niezasadnym było badanie okoliczności zwrotu nadpłaconego podatku VAT dokonanego przez Beneficjenta najpierw pod kątem zapisów umownych, tj. § 7 ust 1, a następnie w świetle art. 207 ust. 1 ufp, w tym jego punktu 3, ponieważ przesłanki żądania zwrotu środków są w obu przypadkach identyczne.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż zgodnie z art. 67 ufp, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, w tym m.in. kwot dotacji podlegających zwrotowi
w przypadkach określonych w ufp, tj. art. 207 ust. 1 ufp, stosuje się przepisy kpa. Oznacza to zatem, że IZ RPO WZ, w przypadku nienależnego pobrania środków finansowych przez Beneficjenta (art. 207 ust. 1 pkt 3 ufp) była uprawniona do stosowania i to bezpośrednio przepisów prawnych zawartych w kpa. Nie można zatem zgodzić się ze stwierdzeniem Beneficjenta, iż dopiero analiza przesłanek zawartych w § 7 ust 1 Umowy daję podstawę do odpowiedniego zastosowania art. 207 ufp w zakresie dochodzenia przez IZ RPO WZ zwrotu środków finansowych od wymienionego. Art. 207 ufp stosuje się bowiem bezpośrednio, a wymieniony został na podstawie ust. 8 przywołanej regulacji prawnej wezwany do zwrotu środków pobranych nienależnie, a następnie z uwagi na brak zwrotu całości środków w terminie wskazanym w piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r., wszczęto wobec niego postępowanie administracyjne w omawianym przedmiocie. Tym samym w świetle przywołanych wyżej okoliczności faktycznych procedura odzyskiwania środków prowadzona była w trybie administracyjnym, a nie cywilnoprawnym. W tym miejscu należy dodatkowo wskazać na regulację prawną zawartą w art. 25 pkt 1 uzppr, zgodnie z którą IZ RPO WZ odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego co czyni w oparciu m.in. o art. 26 ust. 1 pkt 15 uzppr, który nadaje wymienionemu organowi administracji publicznej uprawnienie do odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach ufp. Z uwagi na powyższe niezasadnym jest również twierdzenie Gminy o pominięciu art. 5 kc regulującego kwestię nadużycia prawa podmiotowego w myśl którego nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego, gdzie takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony, bowiem jak już stwierdzono wyżej postępowanie w przedmiocie zwrotu środków toczyło się w trybie administracyjnoprawnym.
IZ RPO WZ nie przychyla się także do argumentacji Beneficjenta podniesionej we wniosku
o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. niezależnej od Gminy zmiany interpretacji przepisów prawa podatkowego, której dalszą konsekwencją było żądanie przez wskazany organ administracji zwrotu odsetek naliczonych od części dofinansowania pobranej nienależnie, co w opinii Beneficjenta nie powinno mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy na wstępie, iż IZ RPO WZ w żaden sposób nie neguje prawidłowości składanych przez Gminę oświadczeń co do kwalifikowalności podatku VAT, poczynionych zarówno we wniosku o dofinansowanie jak i następnie na etapie wydatkowania i rozliczania otrzymanych środków finansowych. W okresie tym bowiem, ze względu na ówczesne stanowisko organów podatkowych, jedynie gminne jednostki organizacyjne, a nie gmina posiadały status podatnika podatku VAT. Wskazać jednakże należy, co uczyniono również w zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 27 lutego 2017 r. orzekającej od Beneficjenta zwrot należności głównej w kwocie 198 861,11 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, iż pomimo pozytywnego ocenienia wniosku o dofinansowanie przez IZ RPO WZ to na dalszym etapie realizacji Projektu w przypadku ustalenia, że część lub całość wydatków nie spełnia wymogów dotyczących ich ponoszenia, pierwotna ocena Projektu nie jest dla Gminy argumentem przemawiającym za poprawnością wydatkowania środków finansowych. Podkreślić należy ponadto, że treść oświadczenia o braku możliwości odzyskania podatku VAT składanego na etapie aplikowania o dofinansowanie z jednoczesnym zobowiązaniem do zwrotu zrefundowanej w ramach Projektu jego części, wskazuje, iż Beneficjent ma obowiązek dokonać zwrotu podatku VAT w każdym przypadku, jeżeli zaistnieją przesłanki umożliwiające jego odzyskanie zgodnie z uptu, czyniąc to niezależnie od podjętych przez niego działań, zmianę przepisów czy też zmianę ich wykładni. A zatem Beneficjent uzyskując możliwość odzyskania podatku VAT w Projekcie, a następnie faktycznie z niej korzystając doprowadził do sytuacji w której omawiany podatek utracił przymiot kwalifikowalności. Kosztem kwalifikowalnym w Projekcie realizowanym w ramach RPO WZ może być bowiem podatek VAT jedynie w sytuacji, gdy zostanie on rzeczywiście i ostatecznie poniesiony przez Beneficjenta oraz jeśli wymieniony nie będzie miał prawnej możliwości jego odzyskania. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku Beneficjenta doszło do nienależnego pobrania środków w postaci nadpłaconego podatku VAT następstwem czego było zobowiązanie Gminy również do zwrotu odsetek naliczonych jak dla zaległości podatkowych.
Nie jest także zasadny zarzut Beneficjenta w myśl którego obowiązek zwrotu środków pobranych w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, na podstawie zapisów Umowy, w związku z brzmieniem art. 207 ufp, aktualizuje się w momencie kumulatywnego spełnienia przesłanek zawartych w powyższych regulacjach, w wyniku czego zwrot środków jak również odsetek od nich winien nastąpić dopiero w dniu definitywnego otrzymania zwrotu nadpłaconego podatku VAT z właściwego miejscowo urzędu skarbowego. IZ RPO WZ wskazuje, iż abstrahując od faktu, że w jej opinii sformułowania „nienależnie pobrane środki” rozumianego, jak już wskazano wcześniej, jako środki udzielone bez podstawy prawnej, nie można poczytywać jako oddzielnych przesłanek, które dodatkowo muszą wystąpić łącznie, to już z całą pewnością nie można z powyższego twierdzenia wyciągnąć wniosku, iż obowiązek zwrotu środków na rzecz przywołanego organu administracji powstaje dopiero w momencie zwrotu podatku VAT przez wskazany urząd skarbowy. W przedmiotowej sprawie nienależne pobranie środków miało miejsce bowiem już w dniu ich przekazania przez IZ RPO WZ, gdyż tylko tymi środkami finansowymi, udzielonymi bez podstawy prawnej w związku z późniejszym nabyciem przez Gminę uprawnienia do odzyskania podatku VAT, dysponował wskazany organ administracji i tylko co do tych środków miał uprawnienie do orzekania o ich zwrocie czyniąc to na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 3 ufp.
Przechodząc niniejszym do omawiania stawianego zarzutu przedawnienia unormowanego w art. 70 § 1 op w zw. z art. 67 ufp, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, co w opinii wymienionego miało miejsce odpowiednio w dniu 1 stycznia 2016 r. oraz w dniu 1 stycznia 2017 r. IZ RPO WZ wskazuje, iż nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że termin płatności podatku należy utożsamiać z dniem otrzymania przez Gminę dofinansowania. Należy bowiem wskazać, iż na gruncie niniejszej sprawy dopiero decyzja administracyjna wydana w oparciu o art. 207 ufp określa kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, a zatem określa zobowiązanie i termin jego płatności. Z uwagi na treść art. 70 § 1 op w zw. z art. 67 ufp, dopiero po upływie terminu do zwrotu, wskazanego w ostatecznej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, z końcem roku kalendarzowego, rozpocznie się bieg 5 – letniego terminu przedawnienia roszczenia. A zatem stwierdzić należy, iż powyżej omówiony zarzut jest całkowicie bezzasadny.
Z uwagi na wszystkie poczynione wyżej rozważania IZ RPO WZ wskazuje niniejszym, iż argumentacja przywołana we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 20 marca 2017 r. nie przyczyniła się do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji nr WWRPO/6/W/2017 z dnia 27 lutego 2017 r. W niniejszej sprawie bezspornym jest bowiem, że Gmina podejmując działania w zakresie zwrotu podatku VAT z innych źródeł niż fundusz unijny, których rezultatem było odzyskanie zwrotu omawianego podatku w zakresie kwoty objętej dofinansowaniem w ramach RPO WZ doprowadziła do sytuacji, iż przywołany wydatek stał się wydatkiem niekwalifikowalnym, co z kolei prowadzi do oceny, że dofinansowanie uzyskane w zakresie podatku VAT zostało pobrane nienależnie. Ponadto, zdaniem IZ RPO WZ, wydatek objęty wnioskiem o dofinansowanie ze środków unijnych, który w momencie zawierania Umowy był uznawany za kwalifikowalny, stanowi nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia nr 1083/2006, zgodnie z którym przez przywołane pojęcie należy rozumieć jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Rozwijając powyższy wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie Beneficjent dopuścił się naruszenia art. 7 ust. 1lit. d Rozporządzenia nr 1083/2006 w myśl którego podlegający zwrotowi podatek VAT nie jest kwalifikowalny do wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Szkodą natomiast jest zablokowanie możliwości wykorzystania nienależnie pobranych środków finansowych przez IZ RPO WZ na dofinansowanie innego projektu w ramach RPO WZ. Z uwagi na powyższe w pełni zasadnym było wydanie przez IZ RPO WZ decyzji administracyjnej z dnia 27 lutego 2017 r. orzekającej o zwrocie środków otrzymanych w ramach RPO WZ w kwocie 198 861,11 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. 
Mając na uwadze cały zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, w szczególności Umowę, wniosek o dofinansowanie, a także uzasadnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, po ponownym przeanalizowaniu wszystkich okoliczności w sprawie, IZ RPO WZ nie widzi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji ani w całości ani w części, w związku z czym utrzymuje w całości w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 27 lutego 2017 r. nr WWRPO/6/W/2017 nakazującą Beneficjentowi zwrot części środków, które otrzymał na podstawie Umowy na realizację Projektu.