Uchwała Nr 2034/19 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego

Uchwała Nr 2034/2019 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego

z dnia 26 listopada 2019 r.

w sprawie podjęcia decyzji administracyjnej utrzymującej w całości w mocy decyzję administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/8/W/2019 z dnia 29 marca 2019 r. odmawiającą Pani A. J. udzielenia ulgi w postaci umorzenia całości należności głównej w wysokości 298 811,55 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych wynikającymi z decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. oraz utrzymującej ją w całości w mocy decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

Na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 06 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2019 r. poz.1295 t.j. ze zm.), art. 60 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. a), art. 64 ust. 1 pkt  2 lit. a), art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 t.j. ze zm.) oraz art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 05 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 512 t.j. ze zm.) art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 t.j. ze zm.)




Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego uchwala, co następuje:

§ 1

1. Podejmuje się decyzję utrzymującą w całości w mocy decyzję administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/8/W/2019 z dnia 29 marca 2019 r. odmawiającą Pani A. J. udzielenia ulgi w postaci umorzenia całości należności głównej w wysokości 298 811,55 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych wynikającymi z decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. oraz utrzymującej ją w całości w mocy decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1 stanowi załącznik do niniejszej uchwały.
 

§ 2

Wykonanie uchwały powierza się Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego.
 

§ 3

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
 

Uzasadnienie

Pani A. J. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą „Tiffany & Friends” A.J. z siedzibą przy ul. S.w W. (następnie przekształconą w spółkę kapitałową o nazwie SOFFI Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą przy ul. Księcia Bogusława X 1/1 w Szczecinie, zwaną dalej: Spółką lub Beneficjentem) w dniu 05 marca 2012 r. zawarła z Województwem Zachodniopomorskim reprezentowanym przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, pełniącym na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2019 r. poz.1295 t.j. ze zm., dalej: uzppr) rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013 (dalej IZ RPO WZ), umowę o dofinansowanie nr UDA-RPZP.01.01.01-32-016/10-00 na realizację projektu pn. „Uruchomienie pierwszego w Polsce salonu florystycznego połączonego z kawiarnią Tiffany Flowers & Cafe”.

Z uwagi na fakt, iż Beneficjent wydatkował środki otrzymane na podstawie umowy o dofinansowanie nr UDA-RPZP.01.01.01-32-016/10-00 z naruszeniem procedur, IZ RPO WZ pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. wezwała Beneficjenta do zwrotu środków w kwocie 298 811,55 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego ww. wezwaniu, z dniem 8 września 2014 r. wobec Beneficjenta wszczęte zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu ww. środków.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 13 listopada 2014 r. wydał decyzję administracyjną nr WWRPO/49/W/2014 orzekającą od Beneficjenta zwrot środków w kwocie 298 811,55 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.

Wobec braku zwrotu środków w terminie wskazanym ww. decyzji administracyjnej, IZ RPO WZ w oparciu o ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 t.j. ze zm.) skierowała wobec Beneficjenta upomnienie, a następnie w dniu 11 lutego 2015 r. wystawiła tytuł wykonawczy, który wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej został przekazany do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie.

Pismem z dnia 29 września 2015 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie przekazał ww. wniosek o wszczęcie egzekucji według właściwości do Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie.

Następnie w dniu 23 lutego 2016 r. do IZ RPO WZ wpłynęło postanowienie Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2016 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Następnie zawiadomieniem z dnia 29 marca 2016 r. poinformowano IZ RPO WZ o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego decyzją administracyjną nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności A.J. (zwanej dalej Stroną lub Wnioskodawczynią) za zaległości spółki SOFFI Sp. z o. o. z siedzibą przy ul. Księcia Bogusława X 1/1 w Szczecinie powstałe w wyniku braku zwrotu środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013 (dalej RPO WZ) na podstawie ww. umowy o dofinansowanie a określonych w decyzji administracyjnej nr WWRPO/49/W/2014 z dnia 13 listopada 2014 r. z jednoczesnym zobowiązaniem Strony do zwrotu środków w kwocie 298 811,55 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych.

      Strona nie zwróciła wymaganych środków wraz z odsetkami w terminie wskazanym w decyzji administracyjnej nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r., korzystając natomiast z uprawnienia wynikającego z art. 207 ust. 12a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z  2017 r. poz. 2077 t.j. ze zm., zwanej dalej ufp) pismem z dnia 22 lipca 2016 r., wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego decyzją administracyjną nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r. utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 13 lipca 2016 r.

      Pani A. J., nie zgadzając się ze wskazanym rozstrzygnięciem, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Szczecinie skargę na decyzję administracyjną nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

      Skierowanie sprawy do WSA nie miało wpływu na możliwość domagania się od Strony wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji administracyjnej, tym samym IZ RPO WZ wystawiła upomnienie nr UP RPOWZ/1/2017 z dnia 24 lutego 2017 r., a następnie w związku z brakiem zwrotu środków, w dniu 27 kwietnia 2017 r., skierowała do właściwego miejscowo urzędu skarbowego wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec Pani A. J. jako zobowiązanej.

      Pismem z dnia 11 lipca 2017 r. Strona zwróciła się do IZ RPO WZ z prośbą o wstrzymanie wszczętej wobec niej egzekucji, przedstawiając w załączeniu kserokopię postanowienia WSA z dnia 4 lipca 2017 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 3 stycznia 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe IZ RPO WZ pismem z dnia 18 lipca 2017 r. skierowała do Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań – Winogrady wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Ww. organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Strony.

W wyniku przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego WSA wyrokiem z dnia 6 września 2017 r. (sygn. akt I SA/Sz 240/17) oddalił skargę na decyzję administracyjną
nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.  Strona niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Tym samym aktualnym pozostało utrzymanie wstrzymania wykonania przywołanej wyżej decyzji z dnia 3 stycznia 2017 r., zgodnie bowiem z art. 61 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. ze zm.) wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc dopiero z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Niezależnie od powyższego Pani A.J. pismem z dnia 11 września 2017 r., następnie doprecyzowanym pismem z dnia 26 października 2017 r., zwróciła się do IZ RPO WZ z wnioskiem o udzielenie ulgi w postaci umorzenia połowy należności głównej wynoszącej 298 811,55 zł, tj. kwoty 149 405,78 zł wraz z całością odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych oraz rozłożenie na 60 rat pozostałej do spłaty należności, tj. kwoty 149 405,77 zł wynikającej z decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. oraz utrzymującej ją w całości w mocy decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

IZ RPO WZ decyzją administracyjną nr WWRPO/9/W/2018 z dnia 30 maja 2018 r. odmówiła udzielenia wnioskowanej ulgi. Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, informując jednocześnie,
iż w najbliższym czasie prześle stosowną dokumentację potwierdzającą zasadność orzeczenia żądanej przez nią ulgi. Z uwagi na brak wpływu wskazanej dokumentacji, IZ RPO WZ w dniu 27 sierpnia 2018 r. wezwała Stronę do jej dostarczenia, nadmieniając przy tym, iż to w interesie wymienionej leży podanie do wiadomości wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach.

     W związku ze złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 25 kwietnia 2019 r., IZ RPO WZ na nowo przeprowadziła postępowanie wyjaśniające obejmujące całościową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Analizując kwestię wystąpienia ważnego interesu zobowiązanego IZ RPO WZ wzięła pod uwagę całość zaistniałych okoliczności i wyjaśnienia Strony. Istotnym jest, iż o ważnym interesie zobowiązanego nie może decydować subiektywne przekonanie o zasadności przyznania ulgi. Wtedy bowiem trzeba by przyjąć, że interes każdego wnioskodawcy jest ważny i każdemu należałoby umarzać należności publicznoprawne, co przekreślałoby wyjątkowy charakter instytucji ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych i podważałoby konstytucyjną zasadę powszechnego obowiązku ponoszenia ciężarów publicznych. W przedmiotowej sprawie nie powstała taka nadzwyczajna sytuacja, na którą Wnioskodawczyni nie miała wpływu jak np. klęska żywiołowa. Jednakże mając na uwadze aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, pojęcia ważnego interesu nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie należności, gdyż pojęcie to funkcjonuje w szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną zobowiązanego (tak m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 447/13). Mając jednak na względzie wszystkie powyższe informacje przekazane przez Stronę można wyciągnąć wniosek, iż w przedmiotowej sprawie ważny interes zobowiązanej wystąpił, bowiem Pani A. J. niewątpliwie jest w bardzo trudnej sytuacji bytowo – finansowej. Z przedstawionych dokumentów wynika, że nie posiada oszczędności i nie otrzymuje dochodu z działalności spółek w których posiada udziały. Ponadto obecnie jest bezrobotna, a w utrzymaniu i spłacie długów pomaga jej rodzina. IZ RPO WZ stwierdziła powyższe na podstawie dokumentacji i wyjaśnień, którą przedstawiła Strona. Co istotne, analizy finansowej należy dokonać w perspektywie stanu, w którym podejmowane jest rozstrzygnięcie w przedmiocie ulgi w spłacie, IZ RPO WZ poddaje jednak w wątpliwość, co zostało już wcześniej omówione, czy złożona dokumentacja określająca sytuację finansową Strony jest pełna. Ponadto należy podkreślić, iż zaistnienie ważnego interesu podatnika nie przesądza jednak o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku.

W przypadku Pani A. J.nie wystąpiły okoliczności, które kwalifikują się do uznania ich jako ważny interes o charakterze publicznym, a zatem druga przesłanka określona w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a. Wnioskodawczyni nie wskazywała ważnego interesu publicznego w udzieleniu ulgi ani nie wykazała, a przez to nie uwiarygodniła w wystarczający sposób, iż umorzenie przypadających do zwrotu należności wraz z odsetkami leży w interesie publicznym. Pojęcie „interesu publicznego” jak już wskazywano wcześniej posiada szeroką treść z uwagi na różnorodne aspekty funkcjonowania społeczeństwa, państwa i samorządu terytorialnego związane z poborem środków pieniężnych. Pierwszoplanowe znaczenie ma jednak społeczne oczekiwanie wypełnienia obowiązku ponoszenia obciążeń finansowych o charakterze publicznoprawnym. Interesu publicznego nie można bowiem oderwać od finansowego (fiskalnego) aspektu funkcjonowania Skarbu Państwa. Na gruncie przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma fakt m.in. iż  IZ RPO WZ posiada obowiązki wobec Unii Europejskiej w zakresie zapewnienia prawidłowego wydatkowania środków unijnych i zapewnienia, aby nieprawidłowo wykorzystane środki w ramach realizowanych projektów zostały zwrócone do budżetu Unii Europejskiej. Nie jest zatem rolą IZ RPO WZ, aby rezygnować z należności publicznoprawnych w celu niepogarszania sytuacji majątkowej przedsiębiorców, których niepowodzenia nie mogą być przerzucane na instytucje zarządzające środkami publicznymi, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Udzielanie ulgi kosztem środków publicznoprawnych nie ma żadnego usprawiedliwienia z punktu widzenia w szczególności interesu publicznego.

     Odwołując się do uznaniowości decyzji o udzieleniu ulgi bądź odmowie udzielenia ulgi IZ RPO WZ stwierdza, iż brak środków na jednorazową spłatę należności oraz aktualne trudności w jej spłacie nie mogą przesądzić o konieczności umorzenia należności, która jest najdalej idącą formą ulgi. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych umorzenie należności publicznoprawnej jest rozwiązaniem nadzwyczajnym i może nastąpić jedynie incydentalnie, w wyjątkowych okolicznościach. W przeciwnym wypadku umorzenie stanowiłoby przyzwolenie na naganne, wykraczające poza normy prawne zachowanie i w powszechnym odczuciu powodowałoby przekonanie o możliwości lekceważenia nakazów i zakazów prawnych (wyrok WSA w Opolu z dnia 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Op 140/19). Prawo domagania się zapłaty należności istnieje do czasu ich przedawnienia i IZ RPO WZ nie może z góry założyć, że do tego terminu sytuacja Pani A.J.nie ulegnie poprawie w stopniu umożliwiającym ich uregulowanie. Ma to o tyle istotne znaczenie, że Strona nadal jest osobą w wieku aktywności zawodowej i ma bogate doświadczenie zawodowe oraz możliwości podjęcia zatrudnienia w przyszłości. Ponadto Strona na bieżąco spłaca kredyt hipoteczny i zaległości wobec ZUS, posiada również kredyt odnawialny. Spłata prywatnych zobowiązań, mimo że ograniczająca posiadane środki finansowe, nie jest pozytywną przesłanką do udzielenia ulgi. W przypadku bowiem posiadania długów, z pierwszeństwa w spłacie korzystają długi wobec budżetu państwa, a nie zaciągnięte na podstawie własnych decyzji zobowiązania wobec banków czy innych wierzycieli (wyrok WSA z dnia 21 lutego 2018 r. sygn akt I SA/Op 444/17). Ponadto należy mieć na uwadze zasadę równości wszystkich wobec prawa, określoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. z 1997 r. nr 78 poz. 483) dokonanie bowiem umorzenia należności wobec Strony stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowane traktowanie wobec pozostałych Beneficjentów, którzy dokonali spłaty zobowiązań wynikających z zawartej Umowy o dofinansowanie i stwierdzonych nieprawidłowości.

     Mając na uwadze powyższe ustalenie oraz całość dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności wniosku o udzielenie ulgi z dnia 22 sierpnia 2018 r., wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 25 kwietnia 2019 r. wraz z pismem uzupełniającym z dnia 15 lipca 2019 r., przedłożoną przez Stronę dokumentację w toku całego postępowania administracyjnego, IZ RPO WZ po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek Strony, nie widzi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji ani w całości ani w części. IZ RPO WZ nie widzi również podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego, w związku z czym utrzymuje w całości w mocy zaskarżoną decyzję nr WWRPO/8/W/2019 z dnia 29 marca 2019 r. odmawiającą umorzenia należności głównej w wysokości 298 811,55 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, stwierdzonej decyzją administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. oraz utrzymującą ją w całości w mocy decyzją administracyjną nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

Zanonimizowała Agata Tomczak-Mróz na podstawie przepisów o ochronie danych osobowych.