Uchwała nr 275/12 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego

z dnia 17 lutego 2012 r.

w sprawie podjęcia decyzji utrzymującej w całości w mocy decyzję administracyjną nr 5/W/2011 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 listopada 2011 r. nakazującą zwrot środków Beneficjentowi Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 - 2013 - MPS International Ltd. Spółka z o.o. w Koszalinie przy ul. Bohaterów Warszawy 30, otrzymanych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr UDA-RPZP.01.01.02-32-130/08-00 pn. „Wzrost konkurencyjności Spółki MPS poprzez wprowadzenie kolejnego etapu zmian procesu produkcji kosmetyków wysokiej lepkości, w tym poszerzenia asortymentu o kosmetykę białą"

Na podstawie art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), art. 211 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 4 i ust. 4b ustawy z dnia 30 sierpnia 2005r. o finansach publicznych (Dz.U.2005, Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U.2009, Nr 157, poz. 1241 ze zm.), art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1590 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.)

Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego uchwala, co następuje:

§ 1

1. Podejmuje się decyzję o utrzymaniu w mocy w całości decyzji administracyjnej nr 5/W/2011 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 listopada 2011 r. nakazującą zwrot środków Beneficjentowi Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 - 2013 - MPS International Ltd. Spółka z o.o. w Koszalinie przy ul. Bohaterów Warszawy 30.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1 stanowi załącznik do niniejszej uchwały.

§ 2

Wykonanie uchwały powierza się Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego.

§ 3

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. (doręczonym dnia 19 grudnia 2011 r.) Beneficjent - MPS International Ltd. z siedzibą w Koszalinie przy ul. Bohaterów Warszawy 30 - wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydanej przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego pełniący rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 - 2013 (dalej w skrócie Instytucja Zarządzająca RPO WZ) decyzji administracyjnej nr 5/W/2011 z dnia 25 listopada 2011 r. nakazującej zwrot środków, które Beneficjent otrzymał na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr UDA-RPZP.01.01.02-32-130/08-00 pn.„Wzrost konkurencyjności Spółki MPS poprzez wprowadzenie kolejnego etapu zmian procesu produkcji kosmetyków wysokiej lepkości, w tym poszerzenia asortymentu o kosmetykę białą" wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Nadto dnia 5 stycznia 2012 r. wpłynęło do Instytucji Zarządzającej RPO WZ pismo Beneficjenta stanowiące uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 16 grudnia 2011 r.
Podstawą wydania przedmiotowej decyzji było wykorzystanie przez Beneficjenta środków przyznanych mu na realizację projektu niezgodnie z procedurami obowiązującymi w ramach RPO WZ, z którymi Beneficjent miał obowiązek zapoznać się jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie oraz niezgodnie z prawem powszechnie obowiązującym, tj. Dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska (obecnie dyrektywa 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.1.2012, s. 8), zwana dalej w skrócie dyrektywą 2011/92/UE), ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także nienależne ich pobranie.
Beneficjent we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz piśmie stanowiącym uzupełnienie w/w wniosku zakwestionował dokonane przez Instytucję Zarządzającą RPO WZ ustalenia prawne i faktyczne. W związku z powyższym Instytucja Zarządzająca RPO WZ ponownie przeprowadziła postępowanie wyjaśniające, obejmujące całościową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (w tym m.in. wniosku o dofinansowanie projektu pn. „Wzrost konkurencyjności Spółki MPS poprzez wprowadzenie kolejnego etapu zmian procesu produkcji kosmetyków wysokiej lepkości, w tym poszerzenia asortymentu o kosmetykę białą", oświadczenia wnioskodawcy o zakwalifikowaniu projektu do grupy IV przedsięwzięć, a także uchwały Nr 1144/11 Zarządu WZ z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie nr UDA-RPZP.01.01.02-32-130/08-00 oraz z w uwzględnieniem zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i piśmie stanowiącym jego uzupełnienie) oraz pełną analizę stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Instytucja Zarządzająca RPO WZ uznaje iż bezzasadnym jest postawiony przez Beneficjenta zarzut naruszenia przepisu art. 71 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz załącznika II pkt 6 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE (poprzednio dyrektywy Rady 85/337/EWG) przez zakwalifikowanie przedsięwzięcia do grupy II.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez „przedsięwzięcie" rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.
Bezspornym jest, iż w ramach projektu przedstawionego do dofinansowania Beneficjent zaplanował unowocześnienie procesu produkcji kosmetyków wysokiej lepkości, w tym poszerzenie zakresu produkcji o nowe produkty, tzw. kosmetyki białe. Poczynione przez Beneficjenta plany obejmowały m.in. przebudowę części magazynu komponentów na magazyn wyrobów gotowych, przebudowę części magazynu komponentów na hale produkcyjną kosmetyków, przebudowę powierzchni odkładczej magazynu na halę produkcyjną kosmetyków, zakup i instalacją w nowoutworzonych halach produkcyjnych maszyn służących do produkcji kosmetyków. We wniosku o dofinansowanie Spółka podała również, że „przedmiotem działań w ramach wniosku są głównie (...) prace ogólnobudowlane. Zakres prac budowlanych ujętych w projekcie, określonych we wniosku jako „przebudowa" dotyczył w istocie prac o charakterze konserwacyjno-naprawczym, których efektem będzie uzyskanie odpowiedniego standardu sanitarnego (eksploatacyjnego oraz wizualnego) dotychczasowej powierzchni i kubatury produkcyjno - magazynowej, wymaganego warunkami produkcji kosmetyków. Na podstawie art. 30 ustawy (...) Prawo budowlane nie zachodzą przesłanki zgłoszenia tych prac do właściwego organu nadzoru budowlanego" (pkt A.4.2.1 załącznika 13a). Należy także nadmienić, iż eksperci oceniający projekt powołani w trybie art. 31 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenie polityki rozwoju regionalnego, pismem z dnia 18 grudnia 2008 r., zwrócili się do Beneficjenta z prośbą o wyjaśnienie czy jego realizacja spowoduje wzrost zużycia surowców lub emisji o co najmniej 20% w stosunku do stanu obecnego. Dodatkowo też eksperci podnieśli wątpliwość, czy planowane przez Spółkę prace nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót budowlanych. W odpowiedzi Spółka wskazała, iż nie dojdzie do wzrostu emisji ani zużycia surowców. Nadto Spółka wyjaśniła, że zakres prac nie wymaga pozwolenia na budowę, jednak wobec rozbieżnych interpretacji podjęto decyzję o zgłoszeniu części robót budowlanych.
W istniejącym stanie faktycznym, niezależnie od tego czy wymienione prace wymagały pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych, były one z pewnością „robotami budowlanymi" w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane (jako roboty budowlane przepis ten definiuje „budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego"). A skoro były realizowane roboty budowlane to mamy tym samym do czynienia z zamierzeniem budowlanym, o którym mowa w definicji „przedsięwzięcia" zawartej w cyt. powyżej art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy.
Co więcej wymieniony projekt Spółki należałoby uznać za przedsięwzięcie także wówczas, gdyby nie obejmował on robót budowlanych. Ustawowa definicja „przedsięwzięcia", o której mowa powyżej, oparta jest na definicji zawartej w dyrektywie 2011/92/UE (poprzednio dyrektywa 85/337), zgodnie z którą „przedsięwzięcie" oznacza:
 wykonanie prac budowlanych lub innych instalacji lub systemów,
 inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie, włącznie z wydobywaniem zasobów mineralnych".
Definicja przedsięwzięcia zawarta w prawie polskim transponuje zatem odpowiedni przepis dyrektywy 2011/92/UE (poprzednio dyrektywa 85/337) i należy ją interpretować w świetle tej dyrektywy i dotyczącego jej orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Dla omawianego projektu szczególnie ważna jest interpretacja wymienionego w definicji ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, działania polegającego na „innej ingerencji w środowisko polegającej na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu". Ta część definicji transponować ma fragment definicji z dyrektywy mówiący, że przedsięwzięciami są także: „inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie". Polska definicja zawiera - nieujęte w dyrektywie - wskazanie, że owa ingerencja (czy interwencja) w środowisko polegać ma „na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu". Należy wskazać, że taką „inną ingerencją" (czy „interwencją") w środowisko jest także rozszerzenie zrealizowanego już przedsięwzięcia np. w taki sposób, że rozszerzona zostanie prowadzona w danym obiekcie produkcja (czy inna działalność), jak w niniejszej sprawie - unowocześnienie procesu produkcji kosmetyków wysokiej lepkości oraz poszerzenie zakresu o nowe produkty (tzw. kosmetyki białe) m.in. poprzez przebudowę sfinansowaną ze środków pochodzących z dofinansowania. Rozszerzenie działalności (czy zmiany dokonywane w zakładzie, który sam w sobie niewątpliwie jest zrealizowanym już przedsięwzięciem, są „interwencją" w środowisku, o której mowa w dyrektywie. Następuje bowiem - lub może nastąpić - zmiana oddziaływania istniejącego przedsięwzięcia na środowisko, mamy więc do czynienia z ingerencją. Za nie mające znaczenia w przedmiotowej sprawie należy zatem uznać argumenty Beneficjenta zawarte w piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r., iż produkcja jest realizowana również w oparciu o istniejącą dawniej instalację (tj. nowe, wymienione lub dodane urządzenia stanowią jedynie elementy składowe większej całości do wytwarzania końcowych produktów użytkowych) .Przyjęcie interpretacji przeciwnej (tj. uznanie, że zmiany w zakładzie niewymagające robót budowlanych nie są przedsięwzięciem) prowadziłoby do tego, że część zamierzeń mających oddziaływanie na środowisko umknęłoby wymaganiom związanym z ocenami oddziaływania na środowisko - a to byłoby niezgodne z dyrektywą i orzecznictwem ETS dotyczącym pojęcia przedsięwzięcia.
Za orzecznictwem ETS warto dodać, że za przedsięwzięcia należy uznać również modyfikacje istniejących już przedsięwzięć. W związku z tym, że - jak wskazano wyżej - polska ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, musi być interpretowana w zgodzie z dyrektywą, którą transponuje, należy przyjąć, że także definicja zawarta w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, musi być interpretowana w taki sposób, aby obejmowała również zmiany w przedsięwzięciach niewymagające robót budowlanych czy też formalnej zmiany sposobu przeznaczenia terenu polegającej np. na zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (choć przy przyznawaniu dofinansowania ze środków unijnych kluczowe są przepisy prawa unijnego, a nie polskiego).
Z uwagi na powyższe, wskazany projekt realizowany przez Spółkę jest „przedsięwzięciem" w rozumieniu dyrektywy 2011/92/UE (poprzednio dyrektywa 85/337) i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przesądza o tym już sam fakt, że - wbrew twierdzeniom Spółki - projekt obejmuje roboty budowlane (wyraźnie wymienione we wniosku o dofinansowanie). A nawet, gdyby przyjąć iż projekt nie obejmował robót budowlanych, to - jako modyfikacja (rozszerzenie) produkcji w istniejącym zakładzie, która może zmienić także oddziaływanie tego zakładu na środowisko oraz jako zmiana w istniejącym (zrealizowanym) przedsięwzięciu - także musiałby być uznany za przedsięwzięcie. Następuje bowiem - lub może nastąpić - zmiana oddziaływania istniejącego przedsięwzięcia na środowisko, mamy więc do czynienia z ingerencją. Nadto, jak wskazano powyżej, nie ma znaczenia czy produkcja jest realizowana również w oparciu o istniejącą dawniej instalację (tj. nowe, wymienione lub dodane urządzenia stanowią jedynie elementy składowe większej całości do wytwarzania końcowych produktów użytkowych). Poza tym, należy mieć na względzie, iż wniosek o dofinansowanie obejmował nie tylko zakup i instalację maszyn, ale również przebudowę pomieszczeń
Przechodząc do zagadnienia, czy omawiany projekt podlega przepisom o ocenach oddziaływania na środowisko Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazuje co następuje. Ustawodawca w art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazał realizacja jakiego rodzaju przedsięwzięć będzie musiała być poprzedzona wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. I tak uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Lista tych przedsięwzięć ma charakter zamknięty i określa ją rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Stosownie do brzmienia § 3 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych. Nie budzi zatem wątpliwości, iż opisane przez Beneficjenta we wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcie jest wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. Produkcja kosmetyków jest działalnością, o której mowa w przytoczonym przepisie. Ponadto, przedsięwzięcie zrealizowane przez Beneficjenta w ramach przedmiotowego projektu wymienione jest w załączniku II pkt 6 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE (poprzednio dyrektywy Rady 85/337/EWG).
Nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia podstawowych zasad rządzących postępowaniem administracyjnym sformułowanych w art. 6, 7 oraz 11 kpa.
Zgodnie z zapisem art. 6 kpa organ administracyjny działał na podstawie przepisów prawa. Komisja Oceniająca opisany projekt przeprowadziła ocenę oddziaływania na środowisko w oparciu o przedłożone przez Spółkę dokumenty, a mianowicie:
- załącznik 13 a - formularz do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ,
- załącznik 13 b - zaświadczenie organu odpowiedzialnego z monitorowanie obszarów Natura 2000,
- o załącznik 13n - zobowiązanie Wnioskodawcy do złożenia załączników niezbędnych do podpisania umowy o dofinansowanie.
We wskazanych dokumentach Spółka zakwalifikowała planowane przedsięwzięcie do grupy IV przedsięwzięć (co oznacza, że nie jest wymienione w polskim rozporządzeniu Rady Ministrów z 2004 r. ani w załącznikach Dyrektywy 2011/92/UE (poprzednio Dyrektywy Rady 85/337/EWG)) i nie przedstawiła żadnych dokumentów związanych z procedurą oceny oddziaływania na środowisko. Tymczasem, w związku z faktem iż realizowane przez Spółkę przedsięwzięcie (argumenty przemawiające za uznaniem realizowanego projektu za przedsięwzięcie przedstawiono powyżej) dotyczy instalacji do wytwarzania produktów użytkowych przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych, należało je zaliczyć do grupy II przedsięwzięć, a więc wymagających decyzji środowiskowej. Powinnością Strony przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia było uzyskanie decyzji środowiskowej. Nadto warto podkreślić, że uzyskanie przez Spółkę decyzji środowiskowej dla praktycznie już zrealizowanego przedsięwzięcia nie może być traktowane jako doprowadzenie projektu do stanu zgodnego z prawem.
Wskazany we wniosku Beneficjenta o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 9 ustawy o finansach publicznych również nie może się ostać, z uwagi na fakt iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nienależnym pobraniem środków, bowiem nastąpiło ono bez umocowania w przepisach prawa, tj. na projekt, który nie spełniał wymogów prawa wspólnotowego i krajowego oraz procedur RPO WZ, a także został zrealizowany niezgodnie z prawem. Doszło także do wykorzystania środków z naruszeniem procedur, albowiem procedury obowiązujące w ramach RPO WZ wymagały dla przedstawionego projektu uzyskania i przedłożenia do weryfikacji odpowiednich decyzji środowiskowych. Nieprawidłowe zakwalifikowanie projektu przez Beneficjenta i nieprzedłożenie przez niego wymaganych dokumentów na etapie oceny merytorycznej skutkowało zmuszeniem Instytucji Zarządzającej RPO WZ do przeprowadzenia ponownej oceny realizowanego przez Beneficjenta przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko, w wyniku której stwierdzono, iż brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi podstawę do uznania, że projekt został zrealizowany niezgodnie z obowiązującymi w ramach RPO WZ procedurami, z którymi beneficjent miał obowiązek zapoznać się jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie oraz niezgodnie z prawem powszechnie obowiązującym.
Odnosząc się do naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji sformułowanej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej, należy wskazać iż decyzja Instytucji Zarządzającej RPO WZ znajduje swoje oparcie w zgromadzonym i właściwie ocenionym materiale dowodowym. Z przedstawionego do dofinansowania projektu wynika, iż Beneficjent zaplanował unowocześnienie procesu produkcji kosmetyków wysokiej lepkości, w tym poszerzenie zakresu produkcji o nowe produkty, tzw. kosmetyki białe. Warto jeszcze raz podkreślić, iż produkcja kosmetyków jest działalnością, o której mowa § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. Ponadto, przedsięwzięcie to wymienione jest w załączniku II pkt 6 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE (poprzednio dyrektywy Rady 85/337/EWG). Dokonanie subsumpcji faktów uznanych za ustalone pod wskazane normy prawne skutkowało koniecznością wydania decyzji nakazującej zwrot pobranych przez Beneficjenta środków.
Zgodnie z art. 25 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, to Instytucja Zarządzająca, którą w przypadku RPO WZ jest Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego i do jego obowiązków należy m.in. odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa powyżej. Zaś granicą uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym słusznego interesu obywatela, o którym mowa w art. 7 kpa jest zaistnienie kolizji z interesem społecznym. W tym miejscu należy ponownie zaznaczyć, że Strona nie mogła usunąć powstałego uchybienia w postaci nie przedłożenia decyzji środowiskowej po rozpoczęciu realizacji przedsięwzięcia. W tej sytuacji podjęcie przez Instytucję Zarządzającą RPO WZ innej decyzji aniżeli o zwrocie dofinansowania sankcjonowało by stan niezgodny z prawem.
Nadto wbrew twierdzeniom Beneficjenta, ze zgromadzonej w Instytucji Zarządzającej RPO WZ korespondencji wynika, iż w toku całego postępowania administracyjnego, mając na uwadze treść art. 11 kpa, wyjaśniała ona Stronie (np. pismem z dnia 10.06.2011 r. czy pismo z dnia 14.10.2011 r.) podstawy swego stanowiska (w szczególności powody dla których niezbędnym było uzyskanie przez Beneficjenta dla przedstawionego projektu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych), które znalazło ostatecznie potwierdzenie w decyzji z dnia 25 listopada 2011 r. Instytucja Zarządzająca RPO WZ wyczerpująco uzasadniła zaskarżoną decyzję zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym, ustosunkowując się także do twierdzeń, które Strona uważała za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Nie sposób zatem uznać, iż zlekceważono twierdzenia Strony i załatwiono sprawę bez uwzględnienia całokształtu okoliczności. Odmienna kwalifikacja przedsięwzięcia przez Spółkę nie jest podstawą do wysnucia takiego wniosku.
Ponadto Beneficjent we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucił naruszenie przez Instytucję Zarządzająca RPO WZ przepisu art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych przez nie rozpoznanie wniosków Spółki dotyczących odroczenia terminu płatności i rozłożenia zwracanych środków na raty, umorzenia odsetek. W tym miejscu należy podnieść, iż zgodnie z zasadami rozliczania środków europejskich, dopiero po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w wezwaniu do zwrotu środków Instytucja Zarządzająca wydaje decyzję, w której ustalona zostaje kwota przypadająca do zwrotu oraz termin od którego nalicza się odsetki i która to będzie podstawą do podjęcia postępowania w przedmiocie zastosowania ulgi w spłacie należności. Postępowanie nie może zostać wszczęte, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Mając na uwadze, że Instytucja Zarządzająca RPO WZ może zastosować ulgi w spłacie należności dopiero wówczas, gdy zostanie ustalona ich wysokość, a należność przypadająca do zwrotu stanie się zaległością, wnioski o udzielenie ulgi w spłacie należności skierowane do organu zanim zostanie wydana ostateczna decyzja określająca kwotę przypadającą do zwrotu jako przedwczesne nie mogą skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie zastosowania ulgi w spłacie należności przypadającej do zwrotu. Złożone przez Beneficjenta wnioski w tym przedmiocie zostały doręczone dnia 3.11.2011 r. oraz 14.11.2011 r., a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w związku z czym należało je uznać za przedwczesne.
Odnosząc się do wniosku Beneficjenta o zastosowanie ulgi, należy wskazać iż pismem z dnia 28 grudnia 2011 r. Instytucja Zarządzająca RPO WZ wystąpiła z zapytaniem jak należy traktować zawarty w piśmie Spółki stanowiącym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek o udzielenie ulgi. Należy bowiem wskazać, iż zgodnie z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zaś w sprawach wszczynanych na wniosek, postępowanie uważa się za wszczęte z chwilą złożenia wniosku. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji kiedy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne na wniosek jednostki, wymaga wyraźnego wniosku strony. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Tymczasem, wobec sformułowań zawartych w w/w wniosku trudno o jednoznaczne określenie woli Strony. Z jednej bowiem strony, Spółka wskazuje, iż wniosek o udzielenie ulgi został złożony jedynie z ostrożności, tj. na wypadek nie uwzględnienia wniosku w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji. Z drugiej zaś, wskazuje, że wniosek o udzielenie ulgi, winien zostać w ocenie spółki rozpoznany w toku postępowania o wydanie decyzji, co niewątpliwie pozostaje ze sobą w sprzeczności. W związku z tym, Instytucja Zarządzająca RPO WZ zwróciła się do Beneficjenta z prośbą o zajęcie wyraźnego, nie budzącego wątpliwości stanowiska w przedmiotowej kwestii, która do dnia dzisiejszego pozostała bez odpowiedzi.
W związku z drugim wnioskiem ewentualnym Beneficjenta dotyczącym uchylenia zaskarżonej decyzji i dopuszczenia zwrotu pobranych środków przez pomniejszenie kolejnych płatności na rzecz Spółki należnych jej z tytułu kolejnej realizowanej umowy nr UDA.RPZP.01.01.02-32-194/09-00 o dofinansowanie projektu pn. „Wdrożenie innowacyjnego procesu podczyszczania ścieków produkcyjnych - kolejnego etapu zasadniczych zmian procesu produkcji wyrobów kosmetycznych i toaletowych celem wzrostu konkurencyjności firmy MPS" o kwoty podlegające zwrotowi, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazuje, iż nie ma takiej możliwości. Dokonując wykładni systemowej art. 207 ustawy o finansach publicznych, uznać należy, iż intencją ustawodawcy było wprowadzenie regulacji dotyczącej zwrotu środków w ramach jednej umowy o dofinansowanie przeznaczonej na realizację jednego, konkretnego projektu. Zwrot środków przez pomniejszenie kolejnej płatności jest dopuszczalny, ale jedynie w zakresie jednego projektu, a w konsekwencji jednej umowy o dofinansowanie. Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazuje, że umowa o dofinansowanie regulująca wzajemne prawa i obowiązki stron zawierana jest po dokonaniu wyboru projektu w ramach konkursu, gdzie analizuje się każdorazowo sytuację Beneficjenta również pod kątem jego zdolności finansowej do realizacji deklarowanego projektu. Rozwiązanie proponowane przez Beneficjenta jest niedopuszczalne albowiem z jednej strony mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której problemy z realizacją jednego projektu mogłyby wprost wpływać na realizację innych niepowiązanych projektów objętych innymi umowami o dofinansowanie, a z drugiej strony nie została przewidziana przez ustawodawcę. Ponadto zasady przekazywania środków w ramach dofinansowania reguluje konkretna umowa o dofinansowanie zgodnie z treścią art. 206 ustawy o finansach publicznych. W umowie z Beneficjentem nr UDA-RPZP.01.01.02-32-130/08-00 Strony nie zgodziły się na możliwość dodatkowych potrąceń z innych płatności niż płatność przysługująca w ramach w ramach danej umowy o dofinansowanie.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Instytucja Zarządzająca RPO WZ stwierdza iż postawione przez Beneficjenta zarzuty są bezzasadne i tym samym podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję administracyjną nr 5/W/2011 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 listopada 2011 r. nakazującą zwrot środków Beneficjentowi Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 - 2013 - MPS International Ltd. Spółka z o.o. z siedzibą w Koszalinie.