Uchwała Nr 586/19 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego

Uchwała Nr 586/19 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego
z dnia 29 marca 2019 r.

w sprawie podjęcia decyzji administracyjnej odmawiającej A. J. udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności głównej w wysokości 298 811,55 zł wraz z odsetkami stwierdzonymi decyzją administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego
nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. oraz utrzymującą ją w całości w mocy decyzją administracyjną nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

Na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 t.j. ze zm.), art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2018 r. poz. 1307 t.j. ze zm.), art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 2 lit a, art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 t.j. ze zm.) oraz art. 41 ust. 2 pkt 4, art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 512 t.j.),

Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego uchwala, co następuje:

§ 1

1. Podejmuje się decyzję odmawiającą A. J. udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności głównej w wysokości 298 811,55 zł wraz z odsetkami stwierdzonymi decyzją administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. oraz utrzymującą ją w całości w mocy decyzją administracyjną nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1 stanowi załącznik do niniejszej uchwały.

§ 2

Wykonanie uchwały powierza się Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego.

§ 3

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uzasadnienie

Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013 (zwana dalej IZ RPO WZ) decyzją administracyjną nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności A. J. (zwanej dalej Stroną lub Wnioskodawczynią) za zaległości spółki S. Sp. z o. o. z siedzibą przy ul. K. w S. powstałe w wyniku braku zwrotu środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013 (zwanego dalej RPO WZ) na podstawie umowy o dofinansowanie nr UDA-RPZP.01.01.01-32-016/10-00 z dnia 5 marca 2012 r. na realizację projektu pn. „Uruchomienie pierwszego w Polsce salonu florystycznego połączonego z kawiarnią Tiffany Flowers & Cafe” a określonych w decyzji administracyjnej nr WWRPO/49/W/2014 z dnia 13 listopada 2014 r. z jednoczesnym zobowiązaniem wymienionej do zwrotu wskazanych środków w kwocie 298 811,55 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych.

Strona nie zwróciła wymaganych środków wraz z odsetkami w terminie wskazanym w decyzji administracyjnej z dnia 13 lipca 2016 r., korzystając natomiast z uprawnienia wynikającego z art. 207 ust. 12a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 t.j.
ze zm., zwanej dalej ufp) pismem z dnia 22 lipca 2016 r., wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego decyzją administracyjną nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r. utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 13 lipca 2016 r.

Wymieniona, nie zgadzając się ze wskazanym rozstrzygnięciem, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej WSA) w Szczecinie skargę na decyzję administracyjną z dnia 3 stycznia 2017 r.

Z uwagi na fakt, iż zaskarżenie przywołanej decyzji nie miało wpływu na możliwość domagania się przez IZ RPO WZ wykonania obowiązku z niej wynikającego, wskazany organ administracji pismem
z dnia 27 kwietnia 2017 r., skierował do właściwego miejscowo urzędu skarbowego wniosek
o wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec Strony jako zobowiązanej.

Pismem z dnia 11 lipca 2017 r. wymieniona zwróciła się do IZ RPO WZ z prośbą o wstrzymanie wszczętej wobec niej egzekucji, przedstawiając w załączeniu kserokopię postanowienia WSA z dnia 4 lipca 2017 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 3 stycznia 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe IZ RPO WZ pismem z dnia 18 lipca 2017 r. skierowała do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. J. Przywołany organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 27 lipca 2014 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Strony.

W wyniku przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego WSA wyrokiem z dnia 6 września 2017 r. (sygn. akt I SA/Sz 240/17) oddalił skargę na decyzję administracyjną
nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r. Strona niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym aktualnym pozostało utrzymanie wstrzymania wykonania przywołanej wyżej decyzji z dnia 3 stycznia 2017 r., zgodnie bowiem z art. 61 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. ze zm.) wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc dopiero z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Niezależnie od powyższego A. J. pismem z dnia 11 września 2017 r., następnie doprecyzowanym pismem z dnia 26 października 2017 r., zwróciła się do IZ RPO WZ z wnioskiem
o udzielenie ulgi w postaci umorzenia połowy należności głównej wynoszącej 298 811,55 zł,
tj. kwoty 149 405,78 zł wraz z całością odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych oraz poprzez rozłożenie na 60 rat pozostałej do spłaty należności, tj. kwoty 149 405,77 zł wynikającej z decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/26/W/2016 z dnia
13 lipca 2016 r. oraz utrzymującej ją w całości w mocy decyzji administracyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

W przywołanym wniosku Strona wskazała, m. in. iż nie posiada środków pieniężnych pozwalających na spłatę wymienionego wyżej zobowiązania, a kontynuowanie wszczętego wobec niej postępowania egzekucyjnego spowodowałoby znaczną szkodę i nieodwracalne skutki. Odnośnie swojej sytuacji finansowej A. J. poinformowała, iż podstawą uzyskiwanych przez nią dochodów jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości xx zł miesięcznie, a także pomoc udzielana jej przez najbliższą rodzinę o niesprecyzowanej wysokości. Na majątek Strony składa się lokal mieszkalny o powierzchni 44 m² zakupiony na kredyt hipoteczny zaciągnięty we frankach szwajcarskich. Dodatkowo wymieniona posiada xx % udziałów w M. spółka jawna (zwana dalej Spółką), tj. spółki, z którą jest związana umową o pracę, a która w ostatnich latach generuje straty w wysokości około xx zł rocznie oraz xx % udziałów w B. Sp. z o. o., która to spółka kapitałowa, będąca w fazie tworzenia, powoduje głównie koszty (m.in. koszt wynajmu lokalu użytkowego w wysokości xx zł, koszty jego wcześniejszej adaptacji). Zgodnie z oświadczeniem Strony łączna wartość posiadanych przez nią udziałów jest znacznie mniejsza niż wysokość ciążącego na niej wobec Województwa Zachodniopomorskiego zobowiązania liczonego wraz z odsetkami. Po stronie wydatków A. J. wymieniła natomiast spłatę kredytu hipotecznego, którego miesięczna rata wynosi xx franków szwajcarskich, tj. około xx zł (wysokość raty kredytu wraz z opłatą ponoszoną z tytułu ubezpieczenia kredytu wynoszącą xx zł), gdzie na dzień 26 października 2017 r. do spłaty pozostało jeszcze xx zł (xx franków szwajcarskich), tj. kwota znacznie przewyższająca wartość rynkową zakupionego lokalu mieszkalnego. Ponadto Strona na podstawie umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, zawartej z właściwą miejscowo jednostką organizacyjną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zobowiązana jest do dokonywania wpłat w wysokości około xx zł miesięcznie, gdzie łączna kwota pozostała do spłaty na dzień 26 października 2017 r. wynosi xx zł. Koszty utrzymania Wnioskodawczyni określiła na poziomie około xx zł miesięcznie (w tym czynsz mieszkaniowy wraz z opłatami licznikowymi w kwocie około xx zł). Dodatkowo Strona opłaca składkę zdrowotną w wysokości xx zł.

IZ RPO WZ decyzją administracyjną nr WWRPO/9/W/2018 z dnia 30 maja 2018 r. odmówiła udzielenia wnioskowanej ulgi. Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, informując jednocześnie,
iż w najbliższym czasie prześle stosowną dokumentację potwierdzającą zasadność orzeczenia żądanej przez nią ulgi. Z uwagi na brak wpływu wskazanej dokumentacji, przywołany organ administracji pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r. wezwał Stronę do jej dostarczenia, nadmieniając
przy tym, iż to w interesie wymienionej leży podanie do wiadomości wszystkich istotnych okoliczności sprawy a także dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach.

W odpowiedzi na powyższe Wnioskodawczyni pismem 22 sierpnia 2018 r. poza przedłożeniem dokumentacji wymienionej w piśmie z dnia 25 czerwca 2018 r. wskazała, iż w związku z zaistniałymi
w ostatnim czasie okolicznościami, koryguje złożony wniosek o udzielenie ulgi w ten sposób, iż wnosi o umorzenie całości należności głównej, tj. kwoty 298 811,55 zł wraz z odsetkami.

Uzasadniając złożony wniosek A. J. wskazała, iż z dniem 14 sierpnia 2018 r. ustał jej stosunek pracy w Spółce w związku z czym wymieniona nie osiąga obecnie żadnych dochodów. Wymieniona ma jedynie zobowiązania, których istnienia wykazała we wcześniejszej korespondencji. Ponadto, z uwagi na bardzo słabą kondycję finansową Spółki, jej większościowy wspólnik posiadający 99 % udziałów zdecydował o jej likwidacji co ma nastąpić w najbliższych miesiącach. W tym miejscu Strona wskazała, iż Spółka w roku 2017 r. poniosła stratę co wynika z przedłożonych przez nią zeznań podatkowych (dokumenty w załączeniu) zaś B. Sp. z o.o. osiągnęła wprawdzie w omawianym roku zysk, jednakże ten został w dużej mierze przeznaczony na stratę z poprzedniego roku obrotowego (uchwały zgromadzenia wspólników z roku 2017 i 2018 wraz z oświadczeniem o nie wypłaceniu dywidendy w załączeniu). Strona ponadto, powołując się na treść art. 67 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 t.j. ze zm., zwanej dalej op), wskazała, iż niewątpliwie w jej sytuacji występuje przesłanka ważnego interesu zobowiązanej, gdyż jak uprzednio informowała, w przypadku wymagalności ciążącego na niej wobec Województwa Zachodniopomorskiego zobowiązania wymieniona pozostanie bez jakichkolwiek perspektywy na dalszą egzystencję. W wyniku bowiem nieudzielenia wnioskowanej ulgi ziszczą się najgorsze z możliwych zdarzenia, tj. komornicze zajęcie lokalu mieszkalnego zakupionego na kredyt, będącego jej jedynym miejscem do zamieszkania, gdzie uzyskana kwota będzie nieadekwatna do wysokości zaciągniętego kredytu jak też nie wystarczy na zaspokojenie wymienionego wyżej roszczenia. Strona nadmieniła w tym miejscu, iż na dzień 21 sierpnia 2018 r. zaległość wobec banku udzielającego kredytu mieszkaniowego wynosi xx franków szwajcarskich, tj. xx zł. Co więcej, również komornicze zajęcie posiadanych udziałów w Spółce i w spółce B. Sp. z o.o. doprowadzi do sparaliżowania dalszych działań przywołanych spółek dotyczących chociażby ich zwykłego funkcjonowania jak również brak możliwości ich likwidacji i to nawet w przypadku ponoszenia przez nie strat. Dodając do tego wysokie opłaty komornicze powyższe doprowadzi do braku możliwości spłaty innych zobowiązań ciążących na Stronie co z kolei spowoduje popadnięcie przez wymienioną w tzw. spiralę długów, z której nigdy nie wyjdzie. Wnioskodawczyni poinformowała również, iż w spłacie istniejących zobowiązań pomaga jej najbliższa rodzina co mocno nadwyrężyło stosunki rodzinne wymienionej a negatywne rozpatrzenie jej wniosku o udzielenie ulgi doprowadzi do zrujnowania tych stosunków.

W odpowiedzi na powyższe IZ RPO WZ pismem z dnia 6 września 2018 r. z uwagi na dokonaną zmianę w zakresie formułowanego wniosku o udzielenie ulgi, tj. wnioskowanie o umorzenie całości należności głównej wraz z odsetkami w miejsce pierwotnego wniosku o umorzenie połowy przywołanej należności i rozłożenie pozostałej kwoty na raty, wezwała Stronę do precyzyjnego określenia jej woli.

Wnioskodawczyni pismem z dnia 14 września 2018 r. poinformowała, iż wnosi o potraktowanie pisma z dnia 22 sierpnia 2018 r. jako nowy wniosek o udzielenie ulgi wskazując przy tym, iż aktualną pozostaje argumentacja i nowe fakty przytoczone przez wymienioną, a które to okoliczności odnoszą się również do analizy dokonanej przez IZ RPO WZ a zawartej w uzasadnieniu jej decyzji z dnia 30 maja 2018 r. Z uwagi na powyższe przywołany organ administracji decyzją nr WWRPO/17/W/2018 r.
z dnia 23 października 2018 r. umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek
Strony z dnia 22 sierpnia 2018 r. w przedmiocie ponownego rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną nr WWRPO/9/W/2018 z dnia 30 maja 2018 r. odmawiającą udzielenia ulgi w części.

W związku ze złożonym wnioskiem o udzielenie ulgi IZ RPO WZ przeprowadziła postępowanie administracyjne obejmujące całościową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,
w tym w szczególności dokumentacji przedłożonej przez Stronę, z uwzględnieniem treści wniosku wraz z jego uzasadnieniem, co pozwoliło na ustosunkowanie się do niego jak poniżej.

Na wstępie wskazać należy, iż kwestię ulg w spłacie zobowiązań z tytułu zwrotu środków
w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich regulują przepisy ufp. Regulacje prawne wskazanej ustawy dają IZ RPO WZ możliwość umarzania w całości albo w części, odraczania terminu spłaty lub rozkładania na raty niepodatkowych należności budżetowych
o charakterze publicznoprawnym, czyniąc to na wniosek zobowiązanego (art. 64 ust. 1 pkt 2 ufp).

Przez pojęcie niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym należy rozumieć takie należności, które nie są podatkami i opłatami, a stanowią dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych.
Ich podstawą są przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a cechą charakterystyczną podporządkowanie, w granicach wyznaczonych prawem objętych nimi jednostek, organom wyposażonym we władztwo publiczne. Zgodnie z art. 60 pkt 6 ufp do powyżej zdefiniowanych należności budżetowych należą m.in. należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych
na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności.

Na podstawie przywołanego już wyżej art. 64 ust. 1 pkt 2 ufp należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich
(art. 60 pkt 6 ufp), właściwy organ może na wniosek zobowiązanego:

umarzać w całości – w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym,
umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać
na raty płatność całości albo części należności – w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.

Decyzja wydana na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) ufp ma charakter uznaniowy, co wynika
z użytego przez ustawodawcę sformułowania "organ może". Pozostawienie organowi swobody wyboru określonego rozwiązania ma jednak miejsce dopiero w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje któraś z przesłanek unormowanych w przywołanej wyżej regulacji prawnej tj. względy społeczne lub gospodarcze w tym w szczególności możliwości płatnicze zobowiązanego. Dopiero wówczas organ administracji w sposób uznaniowy rozstrzyga, czy przyznać ulgę w spłacie zobowiązania, czy też, mimo istnienia przywołanych przesłanek, odmówić udzielenia takiej ulgi. Ponadto, pomimo, iż instytucja udzielenia ulgi w spłacie niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym, to nie oznacza to jednak, że ustawodawca pozostawił organom zupełną swobodę w jej stosowaniu. Wskazany przepis prawny pozostawia wprawdzie do uznania przez organ administracji istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności przemawiających za udzieleniem ulgi, lecz rozstrzygnięcie w jej przedmiocie musi zawierać uzasadnienie stanowiska organu.

Odnosząc się w tym miejscu do przywołanych wyżej przesłanek, wskazać należy iż wymienione jako pierwsze pojęcie ważnego interesu zobowiązanego wymaga zaistnienia takich zdarzeń, na które sam wymieniony nie mógł mieć wpływu, nawet przy dołożeniu nadzwyczajnej staranności.
Ważny interes zobowiązanego zatem to sytuacja, w której z powodów nadzwyczajnych czy losowych wymieniony nie jest w stanie uregulować istniejących wobec niego należności.

Przechodząc niniejszym do omówienia drugiej przesłanki zawartej w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp stwierdzić należy, iż pojęcie interesu publicznego nie ma stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnieść go do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy występującego z wnioskiem o umorzenie należności. Brak możliwości jednoznacznego zdefiniowania omawianego sformułowania powoduje tym samym, że w każdym z indywidualnych przypadków jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty takich wartości jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania podmiotów będących w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań.

Stwierdzić należy ponadto, iż postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia ulgi wszczęte zostało w wyniku wniosku złożonego przez A. J., zatem winien być on należycie uzasadniony i to w interesie wymienionej leży podanie do wiadomości organu administracji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach. Niemniej jednak stwierdzić należy, iż brak jest jednoznacznych regulacji ustawowych w sprawie elementów z jakich powinien składać się wniosek o udzielenie ulgi. Należy zatem przyjąć, iż wnioskodawca w złożonym wniosku winien przedstawić co najmniej podstawowe elementy wymagane w podaniu, tj. wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 kpa). Ponadto poza treścią żądania wnioskodawca zobowiązany jest przywołać, okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają udzielenie przedmiotowej ulgi. IZ RPO WZ dokonała zatem poniżej zbadania zarówno przesłanki ważnego interesu zobowiązanego jak też interesu publicznego, odnosząc okoliczności przedmiotowej sprawy do rodzaju wnioskowanej przez Stronę ulgi.

W tym miejscu wskazania wymaga, iż istnienie uprawnienia Strony do złożenia wniosku o udzielenie ulgi w postaci umorzenia całości należności wraz odsetkami upatrywać należy
w cytowanym wyżej art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp a nie jak wskazała wymieniona w 67a § 1 op. Ponadto w przywołanej regulacji prawnej (art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp) nie występuje przywoływane przez Wnioskodawczynię w jej piśmie z dnia 22 sierpnia 2018 r. pojęcie szczególnych możliwości płatniczych zobowiązanego, bowiem przesłankami do udzielenia ulgi w całości jest ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny.

IZ RPO WZ w pierwszej kolejności przeanalizowała sytuację finansową A. J.,
przy jednoczesnym uwzględnieniu wysokości należności do spłaty, jako warunku niezbędnego do stwierdzenia czy udzielenie ulgi we wnioskowanym zakresie można uznać za zasadne.

I tak, na podstawie dokumentacji przedłożonej przez A. J. oraz złożonych przez nią wyjaśnień IZ RPO WZ ustaliła, iż w związku z ustaniem zatrudnienia w Spółce z dniem 13 sierpnia 2018 r. oraz nieosiąganiem zysków przez spółki kapitałowe, w których wymieniona posiada udziały, Strona nie osiąga aktualnie żadnych dochodów. Wnioskodawczyni, zgodnie z oświadczeniem zawartym w piśmie z dnia 22 sierpnia 2018 r., nie posiada przy tym żadnych oszczędności pieniężnych a jej jedynym źródłem dochodu jest wsparcie udzielane przez najbliższą rodzinę o niesprecyzowanej wysokości. Odnośnie posiadanego majątku to jedynym jego składnikiem jest lokal mieszkalny położony w W. przy ul. S. o powierzchni 44 m² zakupiony na kredyt hipoteczny zaciągnięty we frankach szwajcarskich. Miesięczne wydatki Wnioskodawczyni wynoszą natomiast łącznie około xx – xx zł, która to kwota obejmuje: ratę kredytu mieszkaniowego w wysokości około xx – xx zł (na dzień 21 sierpnia 2018 r. do spłaty pozostało xx zł (xx franków szwajcarskich)), koszty utrzymania w wysokości około xx zł, ratę wynikającą z układu ratalnego zawartego z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w wysokości około xx zł (na dzień 21 sierpnia 2018 r. do spłaty pozostało xx zł), czynsz mieszkaniowy wraz z opłatami licznikowymi w wysokości około xx zł, składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości xx zł (obligatoryjną dla wspólników spółki jawnej).

Odnosząc się niniejszym do sytuacji finansowej Strony stwierdzić należy, iż przedstawiona dokumentacja wskazuje na nieuzyskiwanie dochodów, a zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami wymieniona nie posiada żadnych środków finansowych. Nie bez znaczenia jest jednakże fakt,
iż zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez przywołany organ administracji, na podstawie wydruku wyciągu bankowego obejmującego okres od dnia 2 sierpnia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r., Strona otrzymała od spółek kapitałowych w których posiada udziały, tj. Spółki oraz B. Sp. z o.o., wpłaty w łącznej wysokości xx zł (wpłata w dniu 17 sierpnia 2017 r. w wysokości xx zł, wpłata 6 września 2017 r. w wysokości xx zł, wpłata w dniu 11 września 2017 r. w wysokości xx zł). Istnienie powyższych wpłat Wnioskodawczyni potwierdziła w jej piśmie z dnia 22 sierpnia 2018 r. w którym dodatkowo wyjaśniła, iż wymienione wpłaty nie mogły być poczytywane jako jej dochód bowiem jak wykazywała przywołane spółki przynosiły straty a przekazane środki finansowe służyły pokryciu ich bieżących zobowiązań związanych z prowadzoną przez nie działalnością. Ponadto, Strona wskazała, że w trakcie funkcjonowania spółki B. dokonywała przelewów nieznacznych kwot z jej rachunku bankowego na swoje konto osobiste tytułem zwrotu kosztów inwestycyjnych, które to środki służyły spłacie zobowiązań wynikających z bieżącej działalności spółek prowadzonych przez wymienioną. Niezależnie od faktu, iż w opinii IZ RPO WZ nie zrozumiałym jest ponoszenie kosztów, w związku z funkcjonowaniem Spółki oraz B. Sp. z o.o. ze środków zgromadzonych na rachunku osobistym Wnioskodawczyni, a następnie uzupełnianie ich ze środków finansowych znajdujących się na rachunkach bankowych przywołanych spółek kapitałowych, wskazać należy niniejszym, iż wbrew twierdzeniom Strony powyższe wpłaty stanowiły jej źródło dochodu.
Fakt, że omawiane spółki kapitałowe generują głównie koszty nie może bowiem prowadzić do automatycznego wniosku, iż naturalnym jest pokrywanie ich zobowiązań z majątku osobistego wymienionej a następnie jego uzupełnianie środkami finansowymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych prowadzonych dla tych spółek. O ile bowiem Wnioskodawczyni wykazała, że Spółka
w latach 2015 – 2017 przynosiła straty, a B. Sp. z o.o. w roku 2017 osiągnęła wprawdzie zysk,
ale został on w głównej mierze przeznaczony na pokrycie straty z roku poprzedniego, tj. 2016, o tyle w żaden sposób nie udokumentowała opisywanej przez nią sytuacji, tj. okoliczności, iż otrzymywane przez nią wpłaty stanowiły zwrot środków finansowych wydatkowanych uprzednio przez wymienioną celem zaspokojenia istniejących zobowiązań przywołanych spółek kapitałowych. Co więcej, w dokumentacji przesłanej przez Stronę, a także w złożonych przez nią wyjaśnieniach, brak jest informacji odnośnie łącznej kwoty przekazanej wymienionej, gdyż IZ RPO WZ dysponuje jedynie wyciągiem z rachunku bankowego za okres od dnia 2 sierpnia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. A. J. nie dostarczyła bowiem ani aktualnego wyciągu z posiadanego przez nią rachunku bankowego jak również wyciągów bankowych z rachunków należących do Spółki czy do spółki B. Ponadto, wskazać należy, iż w dniu 8 września 2017 r. na rachunku bankowym Strony odnotowano wpłatę w wysokości 70,00 zł dokonaną z rachunku bankowego prowadzonego wspólnie dla wymienionej oraz Teresy J., a który to dochód jak również istnienie wskazanego rachunku nie zostało ujawnione w przesłanej do IZ RPO WZ dokumentacji. Wskazany organ administracji dysponuje bowiem jedynie saldem rachunku bankowego prowadzonego przez Ba. S.A., z którego pochodzi omawiany wyżej wydruk wyciągu bankowego, jak również saldem rachunku bankowego utworzonego w związku z udzielonym kredytem hipotecznym przez B. Przywołane wyżej działanie Strony nasuwa więc pewne wątpliwości co do wiarygodności złożonego oświadczenia o braku dostępnych środków finansowych. Wskazać należy dodatkowo, iż Wnioskodawczyni nie przekazała również informacji odnośnie wysokości pomocy udzielanej jej przez najbliższych członków rodziny, co zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami stanowić ma jej jedyny dochód, ale także w żaden sposób tego nie udokumentowała. Nadmienić przy tym należy, iż w ocenie organu mało prawdopodobnym jest, iż miesięczne wydatki Strony w łącznej wysokości około xx - xx zł mogły być pokryte w całości poprzez omawianą pomoc najbliższej rodziny, bowiem jej wysokość, przy uwzględnieniu wydatków (w tym kosztów utrzymania) ponoszonych przez jej członka lub członków udzielających pomocy, powodowałaby, iż dochody przez nich uzyskiwane musiałyby wynosić kilkukrotnie większe niż średnie miesięczne wynagrodzenie, które w trzecim kwartale 2018 r., zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 listopada 2018 r., wynosiło xx zł brutto, tj. xx zł netto.

Przywołane wyżej braki w przekazanej dokumentacji jak również nie złożenie stosownych wyjaśnień w tym zakresie powoduje, iż IZ RPO WZ nie ma możliwości rzetelnej oceny sytuacji finansowej Strony. W tym miejscu raz jeszcze podkreślić należy, iż obowiązek udokumentowania sytuacji ekonomicznej, zgodnie z istotą wniosku o udzielenie ulgi, obciąża wnioskodawcę. Tym samym to po stronie A. J. ciążyła inicjatywa dowodowa i to wymieniona winna podać
do wiadomości IZ RPO WZ wszystkie istotne okoliczności sprawy, w tym dopilnować utrwalenia ich w stosownych dokumentach. Co istotne, przywołany organ administracji w wezwaniu z dnia 24 sierpnia 2018 r. wskazywał na wymieniony wyżej obowiązek.

Odnosząc się niniejszym do argumentów Strony, iż spółka B., w której wymieniona posiada
xx % udziałów o wartości nominalnej xx zł, gdzie wysokość kapitału zakładowego wynosi 5 000,00 zł, jeszcze z końcem roku 2017 r. zgodnie z jej oświadczeniem ujętym piśmie z dnia 26 października 2017 r., była na etapie tworzenia z powodu czego nie przynosiła zysków, wskazania wymaga, iż IZ RPO WZ nie może przyjąć, że przejściowe trudności związane z uzyskiwaniem niższych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej są podstawą do udzielenia ulgi, bowiem są one nieodłącznym elementem ryzyka gospodarczego. W tym miejscu nadmienić należy, iż wprawdzie zgodnie z uchwałą Nr 2/2018 z dnia 30 czerwca 2018 r. zysk netto za rok obrachunkowy od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. w wysokości xx zł został przeznaczony na pokrycie straty z roku poprzedniego, która wynosiła xx zł, to już nadwyżka w wysokości xx zł (xx zł - xx zł) została przeznaczona na kapitał zapasowy, którego głównym przeznaczeniem jest pokrycie ewentualnych przyszłych strat. Tym samym, jedynie na skutek podjęcia rozstrzygnięcia o niewypłaceniu dywidendy za okres 2017 r. Strona nie uzyskała dochodu z tytułu funkcjonowania Spółki. IZ RPO WZ nie dysponuje wprawdzie stosowną uchwałą w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok 2018 jednakże przywołane wyżej okoliczności pozwalają stwierdzić, iż Spółka nie znajduje się już w fazie tworzenia i może w przyszłości zacząć przynosić zysk.

Podsumowując, przy uwzględnieniu ciążącego na A.J. obowiązku wykazania sytuacji uzasadniającej odstępstwo od zasady pełnej realizacji istniejących zobowiązań, stwierdzić należy, iż zaniechanie przedstawienia wszystkich dokumentów obrazujących sytuację finansową wymienionej oraz złożenia stosownych wyjaśnień skutkuje ustaleniem niewykazania przez nią przesłanek zawartych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp, tj. ważnego interesu zobowiązanego lub interesu społecznego.

Sformułowane przez Stronę twierdzenie, iż przy obecnej sytuacji finansowej nie jest w stanie wywiązać się z ciążącego na niej wobec Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego zobowiązania w wysokości 298 811,55 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych nie może stanowić wyłącznej okoliczności do zastosowania wnioskowanej ulgi, szczególnie gdy nie sposób tego wykazać w oparciu o przedstawiony przez wymienioną materiał dowodowy. Brak jest bowiem okoliczności faktycznych pozwalających stwierdzić, iż sytuacja A.J., w tym jej kondycja finansowa, ma charakter szczególny. Co więcej, IZ RPO WZ w związku z niekompletnością przesłanej dokumentacji oraz brakiem stosownych wyjaśnień, stwierdza istnienie poważnych wątpliwości dotyczących sytuacji majątkowej Wnioskodawczyni, a tym samym brak podstaw do uznania, że spełnione zostały warunki udzielenia wnioskowanej ulgi. Jak już wielokrotnie wskazywano w niniejszym rozstrzygnięciu, to na wymienionej ciąży obowiązek wykazania w sposób pełny i wyczerpujący przesłanek warunkujących przyznanie ulgi w spłacie. Wobec powyższego, pochodzące od Strony informacje winny być na tyle szczegółowe i rzetelne, by możliwa była całościowa ocena jej rzeczywistej kondycji finansowej. Dane finansowe przekazane przez Stronę nie tworzą natomiast jasnego obrazu jej zdolności płatniczych. W ocenie IZ RPO WZ przedstawione okoliczności, wskazują, że oświadczenie A. J. o jej sytuacji dochodowej jest niepełne i jako takie nie odzwierciedla jej rzeczywistej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych.

Podsumowując powyższe stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do udzielenia Wnioskodawczyni ulgi w postaci umorzenia całości należności głównej w wysokości 298 811,55 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych orzeczonej decyzją administracyjną Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/26/W/2016 z dnia 13 lipca 2016 r. oraz utrzymującą ją w całości w mocy decyzją administracyjną nr WWRPO/2/W/2017 z dnia 3 stycznia 2017 r.

Wobec powyższego, na podstawie analizy całokształtu zebranego materiału dowodowego, Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku Strony z dnia 14 września 2018 r.

Zanonimizował Krzysztof Olejniczak na podstawie przepisów o ochronie danych osobowych.